son bir yılda kendimi fazlasıyla asosyal bi insana cevirdim. cünkü ben gercekten böyle mutlu olan bir insanım. sorun şu ki kendimi diğer insanlardan cok daha üstün görüyorum.-itirafa gel- evet iyi bir özellik değil farkındayım ama yapılabilcek bişiy yok bu böyle. bi rahatsızlık olabilir -ama öte yandan kabul etmem bunun bir rahatsızlık olmadığını gösteriyor olabilir- çok üzgünüm:) -vay arkadas kibire gel-
işten sonra evime geliorum. acıorum bilgisayarımı calıma lambasının los ısığında dizi izliorum, kitap okuorum -evet! şiir kitabı- hukuk filan calısıorum makalelere göz gezdiriorum. haftasonuda keza. dışarı çağıranları hep bi kılıf bulup şutluyorum. hayat bana güzel. ama gelgelelim bu hafta sonu ofistekiler tutturdular aksam cıkalımda cıkalım. 3 haftadır zate nşutladıkarlımın arasındalar kendileri bu hafta kırmayayım bari dedim, takıldım peşlerine.
takılmaz olaydım. abi herseyden önce ben bu taksimin olayını anlayamıorum. anlayan varsa beri gelsin. yahu insalar neden taksime gidiorsunuz? hı? ne var orda ya? kesinlikle leş bi yer. oturcak yer yok. muhabbet etmek imkansız gibi bişi. ama gelgelelim bilinçaltımıza öyle bi yerleşmiş ki kendileri yok illa ki taksim illa ki taksim.
taksimin olayını bir kenara bırakırsak; güzide ofisimizin güzide çalışanları; çinçin, kokona ve de müge son olarakta mügenin okuldan arkadası kaşar ile birlikte ilk olarak asmalımescite gittik. toro die bi mekana zorla tıkıldım. çok acı çektim. ama neyse ki cok da uzun sürmedi 2 saat kadar cintoniğimi yudumlayıp hayat buldum. cintoniğimin bitmesini takiben bi 15-20 dakika sonra cıktık, o hengamenin, o kalabalığın arasından mojoya gittik. evet!
sonra direnen mızıkacılar filan cıktı. tamam grup hoştu itiraf ediorum. saatlerin ilerlemesi ve içilen içkilerin etkisiyle insanlar yavaaş yavaaş birbirlerine yavşamaya başladılar sonra. hadi bu da normal diyelim. ondan sonra bizim kaşara bi cocuk ufak ufak yazmaya başladı. tamama eyvallah. al kaşarı ve git=) sorun yok.
arkadaş kaşarı aldığında saat 01.02′yi gösteriyordu. evet ben böyle şeylerin çetelesini tutarım. zaten mojodaki 1 saatimde çinçin ve kokona ile gelen kızların sütyenleri üzerine tahminler yaparak geçirdik. akabinde hangi kızın hangi amaçla orada bulunduğu hususunda elim tartısmalar yasadık. neyse… konumuz kasar. kasarı takip etmeye basladım sonra. cocukla hiç konusmadığına eminim:) saat 01.17′yi gösterirken ilk öpücük geldi sayın seyirciler.
daha da bişi demiorum. tamam gençliğimizde bizde yaptık böyle seyler ama. yaş kemale mi erdi noldu bilemiorum. ardından saat 02.30 sularında çinçin eski patronuyla karsılastı. gecen 22 dakikanın ardından eski patronu çinçini kucağına oturtmaya calısıordu ki kurtardım kendisini:) hayat garip kuşlar filan. neyse ortamın devamını anlatmıorum. sacma bişiy en nihayetinde.
ama hababam sınıfındaki züht hoca var ya cok haklıymıs onu anladım. o kim mi? eamaaan bosverin:)
biz de asosyal ve mutlu bi aileyiz. ben arada klasik kadin genlerime yenik dusup yaa taksime gidelim yeaaa desem bile, bir sure sonra geciyor. sakinlesiorum falan. bi de useniyorum kalkip gitmeye.
yalniz o ne kalabaliktir. her yerde tiklim tiklim insan. hala alisamadim bu kalabaliga ben..