çok mutsuzm.

çok mutsuzum be sevgili okur. yeminlen.

zatımı aldatmış vede daha önce bahsettiğim insan müsveddesini affedecek kadar mal bi insanım. affettim. devamını anlatmamıştım. anlatayım istiyorum… hata. hata. hata. nereye kadar dimi?

sıkıcı bi konu sanırım. yada değil. bilemiyorum. umrudada değil esasen. affettim ulan. esasında kararsızlıkla geçen bi 3 aydı. tekrar ayrılalı 1 ay oldu. üzülüyorum sadece. hep üzülüyorum ulan nasıl bi adamım çözemedim. tek zaafımın olduğu konu bu. aşamıyorum ulan. aşamıyorum.

oturdum; kendisine güvenmediğimi kolay kolayda güvenmeyeceğimi, kendisini bu işe adaması gerektiğini anlattım ona. ancak uğraşırsan olur dedim. ama arkanı dönüp gidiceksen en ufak zorlukta, üç kuruşluk huzurum var bozma dedim. tamam dedi. burnum sürttü, aklım başıma geldi dedi. hayatımda yaptığım en büyük hata seni hayatımdan çıkarmaktı dedi. peki ben yedim mi? yok. sakin. saf değilim. ama sesimi çıkarmadım. bakalım ne yapacak dedim. tanıyorum. iki ay sonra ayarsız ayarsız konusacaktı içimden bunu geçirdim.

ne yaptı? uğraşmadı. 2 ay sonra; çocukmuşum ben bunu söyledi. pire için yorgan yakıyormuşum. artık sırtında kambur olmuşum. katlanamıyormuş. bende sen git 30 yaşında herifler bul senden anca metres olur zaten dedim. topladım eşyalarımı çıktım sevgili okur.

tamam. belki saçma sapan bir konuydu. tamam iki haftasonudur saçmalıyordum belki ama uğraşması gerekirdi ulan. yaptıklarından sonra uğraşması gerekirdi. yani hayatındaki en büyük hatanın beni bırakmak olduğunu söyleyen bi insan artık uğraşmalı didinmeliydi. ama olmadı. üzülüyorum işte yine.

çok takmadım esasen. ölmüyorum ama üzülüyorum işte.

en büyük hata benden ayrılmaktı ya hani. beni bırakmaktı. iki ay sonra saçmalayacak dedim ya işte. bildim. aslında o büyüdüğümü düşündüğü için geri dönmüş.bak bak bak. kendisi esasında çok olgundur. ilginç. ama hiç birşey değişmemiş. o hala kendisi için benim kendimi değiştirmem gerektiğini düşünüyor. komik değil mi sizcede? bu ne küstahlık. kendisini lütuf olarak görmek gibi bir özelliği var işte. ne diyeyim. neyi lütufsa artık. üniversiteyi üçüncü yılında kazanmış, bu 3 senelik süre içerisinde uyuşturucu kullanmış, benden önceki sevgilisini aldatmış, beni aldatmış, benden sonrakini aldatmış… filan filan filan. ve hala kendisini ödül gibi göstermeye çalışan bir zavallı. evet. zavallı.

seni hor görmeye çalışır. “prw senin hukuk dışında hiç bişi yaptığın yok” evet. kendimi övmeyeceğim. kendim hakkında bişi söylemeyeceğim ama kendisi hakkında fikir sahibi olmanız için ufak bir kuple bir anımdan bahsetmek istiyorum.

“yer: sultanahmet camiinin içi. sene 3 yıl kadar önce….

hatun kişisi: prw bu camii barok stili dimi. -prw susar ve gülümser.- ”

hımmm. demek ki hiç bişi dememek gerekiyor. yani her kızın yaptığı giyinmek vede süslenmekten başka hiçbir ilgi alanı olmayan bir zavallı var karşımızda. ama o sizi küçük görecek. zavallı. hatta gazetedeki köşe yazarlarıda gereksizdir onun gözünde. biz yanlış biliyoruz. kültür yoksunu lan bildiğin. ama küçümseyecek bildiğin. sana çocuk diyecek.

kim daha zavallı diyorum bazen. ne bileyim her sevgiliye göre siyasi görüşüm değişmiyor misal. yada sevgililerimi aldatmıyorum. onlara bişiler katmaya çalışıyorum hep. ama işte gel gör ki karşıma doğru düzgün insanlar bir türlü çıkmıyor. çıkamıyor. ne kadar on numara hatun varsa çevremde hep arkadaşız. dedim ya kaşarlık mikrobu sahibiyim diye. boşuna demedim işte. nerde nankör var, nerede bencil var dibimde bitiyor…

lan bi otur düşün dimi. bu kadar perişan olmuşsun yokluğumda, bende bi okadar üzülmüşüm. nerede ne yanlış yaptım acaba de bi. bu çocuğa nasıl davranmam gerekirdi de nasıl yeniden herşeyi düzeltiriz de. ama yok. akıl halen beş karış havada. oturup daha önce ilişkimizde olan sorunları çözmemiş gerekirmiş. siktir ulan. senin oturup kendini düzeltmen gerekir bence. acaba bir daha bu kadar vicdanlısını, dürüstünü, zekisini, muhabbet olanı, seveni çıkacak mı beni demen gerekir… ama yok. küfretmek istemediğimden uzatmıyorum.